ใต้ต้นไม้

วันเวลา...ทำให้บางสิ่ง จากไป อย่างไม่มีวันหวนกลับ

วันนี้...เหงาๆ...นึก คิด ทบทวนสิ่งที่ผ่านมาในชีวิต

คิดถึง ใครบางคน...

 ภาพความหลังยังติดตรึง...

แต่ก็ยังดี...ที่ยังมีคนให้คิดถึง 

อืออ...เพราะ วันเวลา...ทำให้บางสิ่ง จากไป อย่างไม่มีวันหวนกลับ จริงๆ... 

บรรดาหมาๆ ที่บ้านต่างจังหวัด...
เลี้ยงไว้เป็นเพื่อนคลายเหงาให้ป้า

เพราะคิดว่า...ชีวิต ไม่สามารถตีราคาเป็นเงินได้
สุนัขทุกตัวจึงมิได้ขวนขวายหาซื้อมาแต่ประการใด
หากแต่เพื่อนฝูงและผู้ใหญ่ที่นับถือ...ขอร้องให้ช่วยอุปการะ

เห็นรอยยิ้มของหมามั๊ย...
 
................................
 
แต่หมาข้างถนนเหล่านี้ล่ะ...

จะมีสักกี่วันที่มันกินอิ่ม...

จะมีสักกี่คืนที่นอนหลับสบาย...

ชีวิตเหมือนกัน...ใยช่างแตกต่าง

ได้แต่หวังว่าภาครัฐ จะมีวิธีที่ไม่ทารุณในการจัดการกับหมาพวกนี้
ได้แต่หวังว่าจะไม่มีคนใจร้ายนำหมาที่ตนเลี้ยงไปปล่อยให้เป็นภาระกับสังคม

 อยากเห็นรอยยิ้มของหมาพวกนี้จัง...

.................................

อยากถ่ายรูปปลามานานแล้ว... 

เคยไปขอถ่ายที่ร้านขายปลาสวยงามใกล้บ้าน...

ได้รับคำปฎิเสธแบบไม่ใยดี...

เฮ้ออ...

ชินแล้วครับกับสังคมเมืองกรุง

แล้ววันหนึ่งโอกาสก็เข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว

อุปกรณ์ไม่พร้อม...แต่อยากถ่าย

ถ่ายเท่าที่ถ่ายได้...

ไม่สวยงามอะไร...แต่สนุกดีครับ

พระเอกของเราครับ...

 ...ปลาหน้าทะเล้น... 

ขอบคุณปลาน้อยสุดทะเล้น...

 และ...โอกาส... 

...........................